Infobrion Correo Electrónico

Entrevista a Mariña Pérez Rei, profesora no IES Esparís

Infobrión

Mariña Pérez Rei, profesora de Lingua e Literatura Galega no IES Esparís está de noraboa. O Concello de Dodro otorgoulle o 1º Premio no Certame de Poesía Eusebio Lorenzo Baleirón. Esta lectora e escritora vocacional abriu para Infobrión as páxinas do libro da súa vida. Licenciada en Filoloxía hispánica e galega, profesora dende hai seis anos no IES Esparís, Mariña Pérez acaba de obter unha recompensa á súa vocación temperá pola literatura: o Premio de poesía Eusebio Lorenzo Baleirón, outorgado polo Concello de Dodro. O premio foille entregado o pasado 18 de Decembro no CEIP de Dodro. Para ela a concesión do premio é unha nova feliz, pero recoñece que non só é necesario que o poema teña calidade, senón que está suxeito á sorte, e á subxectividade do xurado. Habitualmente Mariña escribe máis en prosa, polo que ter recibido un premio de poesía foi unha agradable sorpresa. Agradece o galardón ao xurado e ao concello, xa que o considera un premio “fermoso e apetecible”. Sería imposible poñerlle unha data ao inicio coma escritora de Mariña, nin unha explicación a esta afección. A xenética pode ser unha das razóns, xa que a súa familia está ligada ás artes, concretamente á música, pero tamén o seu interese pola literatura, principalmente coma lectora ávida que é. Aínda que esta foi a segunda vez que participou neste concurso, Mariña confesa que son moitos os escollos persoais que tivo que vencer para mostrar a súa faceta coma escritora aos demais: a timidez, o pudor, ou a inseguridade provocada pola relatividade da poesía, inseguridade que Mariña expresa coma “o temor a que o que estás a facer non se corresponda co que queres facer”. De feito, moita xente do seu arredor non coñece as súas aptitudes literarias, entre eles, algúns dos seus compañeiros do Instituto, quen acolleron a nova do premio con sorpresa, pero tamén con ledicia. Segundo Mariña foi “un premio moi compartido”.

Voltando a eses escollos persoais vencidos, ao presentarse a este concurso estaba apostando dalgún xeito por dar a coñece-la súa obra. De todos modos, Mariña non pretende gaña-la vida coa literatura, ten claro que o seu traballo é o de ensinante, e que escribir é unha afección, un pracer e algo que só a beneficia. “Non aspiro a vivir da miña obra, senón con ela”, manifesta.

Explicando os seus hábitos de escritura, Mariña recoñece que o mellor momento para escribir son as mañás. “Desexaría ter libres tódalas mañás do mundo para escribir unha hora ou dúas”, pero debido ao seu traballo confórmase con aproveita-las fins de semana e as vacacións. Á hora de falar sobre a inspiración e o labor de escritora expresa a relatividade das cousas. Así coma é relativo o gusto, Mariña demostra a relatividade do tempo de escritura . Non é partidaria da “auto obriga”, de “atarse á pata de silla para escribir”, senón que opina que cada poema ten un tempo, que hai que escribir cando a un lle apetece, cando se ten ganas.A súa inspiración aparece sen ser reclamada e se agocha noutros libros, na música, e nos propios sentimentos.

Mariña recoñécese moi autoesixente, nunca deixa de correxir e emprega con frecuencia a tecla “suprimir” do seu ordenador. “Cando non remato un poema que tiña sentido na miña cabeza, ou no meu interior, considéroo un fracaso...Deixeino escapar...Ao mellor recupéroo noutro momento, noutro poema, nunca se sabe”. Tódolos textos, ata aqueles que parecen xa rematados, son obxecto de revisión e corrección. Dí que corrixe ou suprime tanto que ás veces chega a extremos minimalistas.

Se hai algo que Mariña desfruta incluso máis que a escritura é a lectura. Non segue unha tendencia definida, nin un xénero específico. Aos lectores, coma aos seus alumnos, non lles da consellos sobre o que deben ler, senón que procura dotalos de instrumentos para mellorar o seu criterio lector, cre que cada un debe atopa-lo seu camiño literario, ler aquilo que lle guste.

Mariña non se plantexa ensinar a escribir, xa que opina que cada un ten que aprender por si mesmo. Por suposto que hai que te-los instrumentos precisos: o vocabulario, a sintaxe, os artificios literarios, a idea sobre o que se quere escribir, pero como sucede coa lectura, cada un debe elixir o que quere ou o que lle interesa. “Escribir é un traballo persoal”, afirma.

Envíalla
© 2006. Infobrion.com    |
Proxecto elaborado polo grupo de investigación Gis-T en colaboración co grupo Novos Medios da Universidade de Santiago de Compostela.
Patrocinio económico do Ministerio de Ciencia y Tecnología e programa PRODER-II. Proxecto SINDUR Sociedade da Información e Desenvolvemento Urbano-Rexional (SEC-2002/01874)
Coa colaboración de:     |
Unión EuropeaMinisterio de Educación y CienciaMinisterio de Agricultura Pesca y AlimentaciónXunta de GaliciaFondo Galego de Garantía AgrariaAgaderConcello de BrionFundación Germán Sánchez RuipérezUniversidade de Santiago de Compostela