| 06/07/2012 | Outro anaco de sabedoría dos nosos maiores |
|---|---|
| 13/01/2012 | Adianto informativo sobre a Viaxe dos maiores 2012 |
| 03/01/2012 | Un anaco de sabedoría: algo máis cun libro |
| 05/07/2011 | Os maiores de Brión “licéncianse” en Informática |
| 17/12/2008 | Manuel García Novo, o novo centenario de Brión |
| 17/12/2007 | Xesús Silva Tuñas: “Hai un 90% de posibilidades de que haxa ouro nas minas de Salaño” |
| 03/09/2007 | Victoria Hermo |
| 02/03/2007 | Entrevista a Manuel Rey Pereira |
| 12/02/2007 | Secundino Barbazán lembra para InfoBrion a época da posguerra |
| 26/01/2007 | Entrevista a Emilio García Fernández |
| <Ant | 1 2 3 4 5 | Seg> |
Marina Freire Langueira, veciña de Brión, presume abertamente dos seus cinco netos e dous bisnetos. Esta galega, emigrada na Arxentina, vivíu en Buenos Aires e hoxe reside en Mar de Plata. Con moita ledicia e agarimo lembra para InfoBrión a súa infancia e mocidade na aldea de Gundín, na parroquia dos Ánxeles.
Marina Freire Langueira, nada en Gundín no ano 1922, lembra con moito agarimo a súa infancia e tamén a súa mocidade no Concello de Brión, aínda que como ela recoñece foron tempos difíciles nos que había que traballar moito.
Ela e a súa familia dedicáronse principalmente a traballar as terras e manter o gando. A terra satisfacía todas as súas necesidades, pero, tamén é certo que para poder mercar certos alimentos dos que non dispoñían, como o aceite, aproveitaban para vende-las súas excedencias, sobre todo de froita, e así facer uns poucos cartos. Como recorda Marina foron moitas as viaxes que fixen andando ata Santiago, na compaña de veciños e amigos, para vender froita.
Ó pouco de nacer Marina, o seu pai veuse forzado a emigrar a Arxentina, país que Marina chegou a coñecer moi ben gracias ás cartas que lle enviaba o seu pai. Da súa infancia, Marina lembra a súa formación na Escola do Tremo coa mestra Dna. Carmen Troncoso e, tamén, ten moi bo recordo de tódolos nenos e nenas de Gundín e Cabanas cos que xogaba á estornela, ás agachadas e a mariola.
Tempos malos foron os que coincidiron coa guerra civil, pero, Marina prefire falarnos de cousas bonitas, por exemplo de festas e de bandas de música. Gustáballe moito o grupo Os Raposos de Roxos e a Banda de Luaña, sen esquecer a Magariños. Nas festas acudían á panadería de Serranito e facían biscoitos e roscas.
Con 26 anos, Marina decidiu emigrar a Arxentina, país no que aínda traballaba o seu pai. Partiu do porto de Vigo nunha travesía que durou 15 días, tendo como primeira escala o porto de Lisboa. Marina non tiña mágoa por deixar Galicia naquel intre, sentíase leda de ir coñece-lo país do que tanto lle falara o seu pai, agás, sentía pena deixar o seu avó o que tanto quería. Dinos Marina que se o seu avó estivera no porto de Lisboa regresaría con el a súa casa en Brión.
Tras botar 25 anos entre Bos Aires e Mar del Plata, Marina regresou a súa terra. Nunca poderá esquecer a tremenda emoción que sufriu no reencontro coa súa nai.
Hoxe en día Marina segue residindo en Arxentina, pero, sempre que pode aproveita para visitar Galicia e á familia do seu fillo Mario.